بخش ۱۸ - در صفت خاموشی گوید

تو را تا نباشد گرانمایه ای
به از خامشی، نیست پیرایه ای ۱

نداری زبان سخن گستری
چرا مستمع را، جگر می خوری؟ ۲

به گفتار، ضایع مکن خویش را
مشوران دل حکمت اندیش را ۳

حزین، ار چه گفتار در شان توست
سخن، کار کلک زبان دان توست ۴

خمش کن، که گوهر شناسنده نیست
بهای خزف ریزه و دُر یکی ست ۵

ستاینده خواهد نیوشنده ای
تو بیهوده تا چند، کوشنده ای؟ ۶

ز داننده، کم گفتن اکنون نکوست
جهان پر ز نادان بسیار گوست ۷

گذشتند یاران معنی گرای
چو رهرو نبینی مجنبان درای ۸

نهفتن سخن را ز نابخردان
صواب است، مگشای بیجا زبان ۹