بخش ۷ - حکایت طفلی که ماری در دست داشت و تشبیه دنیا به آن

یکی طفل دیدم به شوق و شعف
که از ابلهی داشت ماری به کف ۱

صلا دادم او را و کردم نهیب
که از دست بگذار مار مهیب ۲

درین کودکی از خرد ساده ای
به رنگینیش دل عبث داده ای ۳

فریبا چه گردی به نرمی مار؟
که آخر برآرد ز مغزت دمار ۴

بیفکن ز دست خود این جان گزای
که الفت بلایی ست با ناسزای ۵

محبت نباشد به مار از رشاد
منت گفتم ای طفل عاقل نهاد ۶

بود مار، دنیای دشمن سرشت
چو طفلند دنیاپرستان زشت ۷

به عالم بسی دشمن دوست روست
نه هرکس کند فرق دشمن ز دوست ۸

گرفتار افسون اهریمن است
که مغرور این دشمن پرفن است ۹

زنابخردی جانگدازی کند
چوکودک که با مار بازی کند ۱۰