بخش ۲۹ - حکایت

یکی طعن و تشنیع می زد بسی
به آزاد مرد حقیقت رسی ۱

سخن چین، سخن ها به او باز گفت
از آن ژاژخایی چوگل برشکفت ۲

به شکرانه رخسار بر خاک سود
به یزدان سپاس فراوان نمود ۳

پس آنگه چنین گفت آزاد مرد
که می بایدم در جهان فخر کرد ۴

که یاد چو من ناسزا بنده ای
نموده ست سالار فرخنده ای ۵

به احسان او دل رهین مانده است
که نام مرا بر زبان رانده است ۶