بخش ۱ - مختصری از کتاب مثنوی مسمّی به خرابات

ثناهاست پیر خرابات را
که شست از دلم لوث طامات را ۱

عطا کرد ز اندیشه فارغ دلی
چو میخانه بخشید سرمنزلی ۲

مرا با مغان همدم راز کرد
به رویم در فیض را باز کرد ۳

در ادوار چندی گرم دور داشت
دل از کاوش هجر ناسور داشت ۴

سرشکم به رخساره خوناب بود
دل از آتش شوق در تاب بود ۵

غم غربتم در دلش کار کرد
ز اغیار فارغ، به خود یار کرد ۶

ز مهرم، به میخانه محرم نمود
لبم را به پیمانه همدم نمود ۷

به دست سبو بیعتم تازه شد
لبم دشمن جان خمیازه شد ۸

به بر، ذرّه ام مهر تابان گرفت
رخ گاهیم رنگ جانان گرفت ۹

فشاندم غبار غم دینه را
نشان یافتم یار دیرینه را ۱۰

شرابی لب تشنه ام نوش کرد
که از وصل و هجران فراموش کرد ۱۱