بخش ۵ - در سماع سخن از شیخ مصلح الدّین سعدی شیرازی و تأثیر آن نغمه پردازی

سراینده ای دوش وقت سحر
دو بیتک سرایید خوش با ۱

کلام سخن شیخ شیرازی است
که کیهان خدیو سخن سازی است ۲

ز مسکینیم روی در خاک رفت
غبار گناهم بر افلاک رفت ۳

تو یک نوبت ای ابر رحمت ببار
که در پیش باران نپاید غبار ۴

مرا نالهٔ او رَهِ هوش زد
سرشک غم از دیده ام جوش زد ۵

جگرکاوی گریه بی تاب کرد
به دامن دل از دیده، خوناب کرد ۶

به خون خفته، مژگان دریا مدار
چو ابر سیه دل، ببارید زار ۷

چو از آتش دل به جوش آمدم
همایون سروشی به گوش آمدم ۸

که نبود شگفتی از آمرزگار
گر از قلزم رحمت بی کنار ۹

چو کام دل خاکساران دهد
تو را ابر رحمت ز مژگان دمد ۱۰

غبار غم سینه، شد کاسته
فرو خفت این گرد برخاسته ۱۱