هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که به زیباییهای پنهان و ذات بیعیب الهی اشاره دارد. شاعر از ناتوانی انسان در درک حقیقت به دلیل وهم و خودبینی سخن میگوید و آرزو میکند که پردههای غیب کنار رود تا زیبایی ذات الهی آشکار شود.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از اصطلاحات پیچیدهی ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی و فلسفی دارد.
شماره ۷ - ای نهان ساخته رخ در تُتُق پردۀ غیب
ای نهان ساخته رخ در تُتُق پردۀ غیب
پرده حیف است برآن چهره که عاریست ز عیب ۱
ما ز خود بینی خود مانده به وَهمیم و گمان
ور نه با جلوۀ ذات تو چه جای شک و ریب ۲
ساقی ار بادۀ گلگون کند ایگونه به جام
به می آلوده شود خرقۀ پرهیز صهیب ۳
گرچه دانم که بسوزد همه ذرات جهان
کاش مُنشق شدی از رنگ رخت پردۀ غیب ۴
پرده حیف است برآن چهره که عاریست ز عیب ۱
ما ز خود بینی خود مانده به وَهمیم و گمان
ور نه با جلوۀ ذات تو چه جای شک و ریب ۲
ساقی ار بادۀ گلگون کند ایگونه به جام
به می آلوده شود خرقۀ پرهیز صهیب ۳
گرچه دانم که بسوزد همه ذرات جهان
کاش مُنشق شدی از رنگ رخت پردۀ غیب ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۳۹۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶ - گر خورم گرداب سان دریای آب
گوهر بعدی:شماره ۸ - خروشی دوش از میخانه برخاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.