شماره ۸ - خروشی دوش از میخانه برخاست

خروشی دوش از میخانه برخاست
که هوش از عاقل و فرزانه برخاست ۱

مُغان خشت از سر خُم برگرفتند
خروش از مردم میخانه برخاست ۲

فروغ روی ساقی در مِی افتاد
زبانۀ آتش از پیمانه برخاست ۳

ز بس با آشنایان جور کردی
فغان از مردم بیگانه برخاست ۴

چنان زنجیر گیسو تاب دادی
که فریاد از دل دیوانه برخاست ۵

پی افروختن چون شمع بنشست
برای سوختن پروانه برخاست ۶

بیا ساقی بیاور کشتی مِی
که طوفان غم از کاشانه برخاست ۷

عجب نبود زتاب جوشش مِی
گر از خُم نعرۀ مستانه برخاست ۸

چو مرغ دل شکنج دام او دید
نخست از روی آب و دانه برخاست ۹

غبارا هر که دست از جان بشوید
تواند از پی جانانه برخاست ۱۰