شماره ۱۴ - مطرب دلم ز پرده به در میرود بگو

مطرب دلم ز پرده به در میرود بگو
ساقی بیا که آتش عشقم به جان گرفت ۱

دیدی دلا که شعلۀ جوالاهه فراق
مانند نقطه عاقبتم در میان گرفت ۲

از بس که سوخت کوکب بختم در آسمان
ظلمت فضای خانه کرّوبیان گرفت ۳

خوبان به مهر دلشدگان را کنند اسیر
کِی مُلک دل به قوّت بازو توان گرفت ۴

پروانه را وصال نماید شب فراق
تا شمع را ز سوز من آتش به جان گرفت ۵

ما در پناه پیر مغانیم گو بگیر
گر گرگ گوسفند ز دست شُبان گرفت ۶

هرگز نبرد ره به سرا بوستان گل
الّا کسی که الفت با باغبان گرفت ۷

عارف شناخت قدر خموشی از آن که دید
آتش به جان شمع ز دست زبان گرفت ۸

تا کِی اسیر غول بیابانی ای غبار
آنکس بریده ره که پی کاروان گرفت ۹