شماره ۱۳ - از آتش دل آهم تا روی پوش برداشت

از آتش دل آهم تا روی پوش برداشت
سیلاب اشک چشمم چون دیگ جوش برداشت ۱

عیبش نمی توان کرد چون دردمند عشقی
از صبر عاجز آمد از دل خروش برداشت ۲

باری که پشت گردون از هیبتش دوتا شد
آن را به دوش مستی بی تاب و توش برداشت ۳

افغان ز ‌چشم ساقی کان ترک بی مروت
هم رخت عقل دزدید هم نقد هوش برداشت ۴

روپوش عیب ما بود پشمینه ای و او را
در رهن ساغری مِی دی مِی فروش برداشت ۵