هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از نسیم صبحگاهی، زلف یار، دل مجروح، و طبیعت به عنوان استعارههایی برای بیان احساسات عمیق عشق و امید استفاده میکند. شاعر با اشاره به عناصری مانند جوی آب، سرو، اشک، خاک، و گلها، مفاهیمی مانند صبر، امید، و تحول درونی را بیان میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۸ - نسیم صبحگاهی چون شمیم زلف یارآرد
نسیم صبحگاهی چون شمیم زلف یارآرد
دل مجروح مارا مرهم ازمُشک تَتار آرد ۱
نشیند بر کنار جوی دایم مردم چشمم
به امید یکه روزی سرو قدی در کنار آرد ۲
دلا از خود مشو نومید اگر اشک روان داری
که چون آبی به خاکی ریختی تخمی به بار آرد ۳
چمن آرای قدرت پرورد صد خار در گلشن
که روزی گلبنی را غنچه ای از شاخ خار آرد ۴
بسوز ای آتش عشق استخوانم را که دهقانان
زنند آتش به گلبن تا نکوتر گل به بار آرد ۵
دل مجروح مارا مرهم ازمُشک تَتار آرد ۱
نشیند بر کنار جوی دایم مردم چشمم
به امید یکه روزی سرو قدی در کنار آرد ۲
دلا از خود مشو نومید اگر اشک روان داری
که چون آبی به خاکی ریختی تخمی به بار آرد ۳
چمن آرای قدرت پرورد صد خار در گلشن
که روزی گلبنی را غنچه ای از شاخ خار آرد ۴
بسوز ای آتش عشق استخوانم را که دهقانان
زنند آتش به گلبن تا نکوتر گل به بار آرد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۱۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷ - صبا از زلف مُشکین عُقده وا کرد
گوهر بعدی:شماره ۱۹ - تا جام باده بر لب ساقی گذر نکرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
