شماره ۱۷ - صبا از زلف مُشکین عُقده وا کرد

صبا از زلف مُشکین عُقده وا کرد
مرا سرگشته چون باد صبا کرد ۱

بنازم طعنۀ بیگانگان را
که آخر با تو ما را آشنا کرد ۲

کنون آن شاخ مرجان را توان یافت
که در خون مردم چشمم شنا کرد ۳

قیامت قامت من تا به پا خاست
قیامتها از آن قامت به پا کرد ۴

غبارا غارت دین و دل ما
خدا کِی بر نکورویان روا کرد؟ ۵