شماره ۳۳ - ز آشیان مرغ دلم کاش کناری بکند

ز آشیان مرغ دلم کاش کناری بکند
بو که آن سلسله مو میل شکاری بکند ۱

سخت خامیم درین ره مگر از روی کرم
پیر میخانه به پیمانه شراری بکند ۲

تا دل بلبل شوریده فریبد به گلی
سالها باد صبا خدمت خاری بکند ۳

بوی مِی تا به قیامت ز مشامش نرود
هرکه در کوی خرابات گذاری بکند ۴

سالها مردمک دیده برای شب وصل
خون دل خورد که ترتیب نثاری بکند ۵

داد بر باد فنا ماحصلم را که دلم
خاست در مصطبۀ عشق قماری بکند ۶

عشق نگذاشت دلم را که کند خدمت عقل
اشتر مست چه تمکین ز مهاری بکند ۷