شماره ۴۷ - ز جان بیزارم از دست دل خویش

ز جان بیزارم از دست دل خویش
خدایا با که گویم مشکل خویش ۱

گل من خار غم در پا ندارد
که چندان فارغست از بلبل خویش ۲

به دریای غمت نازم که بازم
به قعر خویش برد از ساحل خویش ۳

دل من می ندانم مایل کیست
که هیچش می نبینم مایل خویش ۴

دی از پروانۀ وصل تو تا صبح
شدم از شوق شمع محفل خویش ۵

چو مرغ بیضه ضایع کرده دایم
دلم گیرد کنار از منزل خویش ۶

ندانم آخر این صیّاد بی رحم
چرا پوشید چشم از بسمل خویش ۷

دلا تا چند کاری تخم هستی
به باد نیستی ده حاصل خویش ۸

بهل تا اوفتان خیزان بیاید
غبار خسته ره با محمل خویش ۹