شماره ۴۶ - شکفته غنچۀ خندان و گویی از دهنش

شکفته غنچۀ خندان و گویی از دهنش
چکیده خون دل بلبلی به پیرهنش ۱

چنان ز ساغر گل بلبل چمن مست است
که بیفریب توانی کشید در رسنش ۲

به خواب چشم تو مایل ترم که می ترسم
رسد به عقل شبیخون لشکر فتنش ۳

کجا خلاص شود دل که دست و پا بستند
بدام زلف و فکندند در چَهِ ذقنش ۴

ز حمل بار غمت آسمان چرا ترسید
مگر معاینه کردند روزگار منش ۵

دلم رمیده ز زهد آنچنان که نتوانم
کشید جانب مسجد به صد هزار فنَش ۶

به پای لاله کدامین شهید مدفون است
که از لحد بدر افتاده گوشۀ کفنش ۷

کسی که گشت به غربت اسیر چنبر عشق
عجب مدار که یادی نیاید از وطنش ۸

غبار را دل آینه فام صافی بود
ولی به زنگ شد آلوده از غبار تنش ۹