شماره ۸۲ - ای سلسله زلفت سرمایۀ رسوایی

ای سلسله زلفت سرمایۀ رسوایی
باز آی که رسوا کرد ما را دل شیدایی ۱

بی سلسلۀ زلفت دانی که چها کردست
تاریک شب هجران با این سر سودایی ۲

ای سرو سهی قامت وقت است که از بستان
بخرامی و بنمایی بر سرو دلارایی ۳

با کوکب بخت خود تا روز همی جنگم
بی مِهر رخت هر شب در گوشۀ تنهایی ۴

بر طلعت خویش از زلف گر پرده همی پوشی
باید که بپوشی چشم از چشم تماشایی ۵

رخسارۀ رنگینت خونخواره نمی خواهد
خون دل ما تا چند از دیده بپالایی ۶

هرگز دل مجنونم آرام نمیگیرد
تا از خَم زلفینت یک سلسله نگشایی ۷