شماره ۸۴ - تا کی رودم خون دل از هر مژه چون جوی

تا کی رودم خون دل از هر مژه چون جوی
تا بو که تو چون سرو خرامان بِبَرآئی ۱

بیمار غمت جان به لب و دل نگران است
شاید که به آئین طبیبان بدر آئی ۲

من شمع صفت گریه کنان جان دهم از شوق
چون صبح تو گر با لب خندان ببر آئی ۳

شک نیست که جمعیت خاطر دهدم دست
آن شب که تو با زلف پریشان ببر آئی ۴

پروانه صفت جامۀ جان پیش تو سوزم
چون شمع اگر ای کوکب رخشان ببر آئی ۵

مشکل بتوان زیست به هجران تو هر چند
باور نتوان کرد که آسان ببرآیی ۶