بخش ۱۸ - بقیهٔ قصهٔ بنای مسجد اقصی

چون سُلیمان کرد آغازِ بِنا
پاکْ چون کعبه هُمایونْ چون مِنی ۱

در بِنایَش دیده می‌شُد کَرّ و فَر
نی فَسُرده چون بِناهای دِگَر ۲

در بِنا هر سنگ کَزْ کُه می‌سُکُست
فاش سیروا بی هَمی‌گفت از نَخُست ۳

هَمچو از آب و گِلِ آدم‌ کَده
نورْ ز آهَک پاره‌ها تابان شُده ۴

سنگْ بی‌حَمّالْ آینده شُده
وان دَر و دیوارها زنده شُده ۵

حَق هَمی‌گوید که دیوارِ بِهشت
نیست چون دیوارها بی‌جان و زِشت ۶

چون دَر و دیوارِ تَنْ با آگَهی‌ست
زنده باشد خانه چون شاهَنْشَهی‌ست ۷

هم درخت و میوه هم آبِ زُلال
با بِهِشتی در حَدیث و در مَقال ۸

زان که جَنَّت را نه ز آلَت بَسته‌اند
بلکه از اَعْمال و نِیَّت بَسته‌اند ۹

این بِنا ز آب و گِلِ مُرده بُده‌ست
وان بِنا از طاعَتِ زنده شُده‌ست ۱۰

این به اَصْلِ خویش مانَد پُرخَلَل
وان به اَصْلِ خود که عِلْم است و عَمَل ۱۱

هم سَریر و قَصر و هم تاج و ثیاب
با بهشتی در سؤال و در جواب ۱۲

فَرشْ بی‌فَرّاش پیچیده شود
خانه بی‌مِکْناسْ روبیده شود ۱۳

خانهٔ دلْ بین زِ غَم ژولیده شُد
بی‌کَناس از توبه‌یی روبیده شُد ۱۴

تَختِ او سَیّارْ بی‌حَمّال شُد
حَلْقه و دَر مُطرِب و قَوّال شُد ۱۵

هست در دل زندگی دارُالْخُلود
در زَبانَم چون نمی‌آید چه سود؟ ۱۶

چون سُلَیمان دَر شُدی هر بامْداد
مَسجد اَنْدَر بَهرِ اِرْشادِ عِباد ۱۷

پَند دادی گَهْ بگفت و لَحْن و ساز
گَهْ به فِعْل اَعْنی رُکوعی یا نماز ۱۸

پَندِ فِعْلی خَلْق را جَذّاب‌تَر
که رَسَد در جانِ هر باگوش و کَر ۱۹

اَنْدَر آن وَهْمِ امیری کَمْ بُوَد
در حَشَمْ تاثیرِ آن مُحْکَم بُوَد ۲۰