هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و گلستان می‌پردازد و از عناصری مانند گل، بلبل، صبا و سمن برای بیان زیبایی و طراوت استفاده می‌کند. همچنین، شاعر از عشق و جمال معشوق سخن می‌گوید و به گذر عمر و اهمیت استفاده از آن اشاره می‌کند.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده ممکن است برای سنین پایین‌تر چالش‌برانگیز باشد.

شماره ۱۳ - چو گل بگشاد لب را در ملاحت

چو گل بگشاد لب را در ملاحت
زبان بگشاد بلبل در فصاحت ۱

گلستان تازه گشت و غنچه بشکفت
وقاح الرَّقص و الاطیارُ ناحت ۲

سمن هشیار و نرگس خفته مخمور
صبا بیدار و گل در استراحت ۳

به قانونی دگر شد باغ و بستان
صبا تا کرد عالم را مساحت ۴

نگارینا قدم نه در گلستان
که خندان باد همچون گل صباحت ۵

غنیمت دان و کام از عمر برگیر
که من باری ندیدم هیچ راحت ۶

از آن رخسار و لب حیران بماندم
تعالی اللّه زهی حُسن و ملاحت ۷

کجا ره در شبستان تو آرم
که بادش ره نمی آرد به ساحت ۸

جلال ار خون همی بارد عجب نیست
که بی خونابه کی باشد جراحت ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲ - حدیث عشق میسّر کجا شود به کتابت
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - بس که جانم ز تمنّای رخ یار بسوخت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.