شماره ۲۲ - می گزی لب را که طعم لعل خندانت خوش است

می گزی لب را که طعم لعل خندانت خوش است
گوییا آن شکر شیرین به دندانت خوش است ۱

موی را شانه مزن برگرد مه پرچین مکن
همچنان آشفته آن زلف پریشانت خوش است ۲

از لب گوهرفشانت نیست چشمم را شکیب
چشم گریان مرا با لعل خندانت خوش است ۳

بس برین درگاه نالیدیم و نآمد رحمتت
گوییا با ناله های دردمندانت خوش است ۴

جنگ پیدا می کنی و عشوه پنهان می دهی
راستی سر تا قدم پیدا و پنهانت خوش است ۵

گیسویت سر می نهد بر پای کآن شوریده را
در پناه سایه سرو خرامانت خوش است ۶

از برای قید دل زنجیر مشکینت نکوست
وز برای حبس جان چاه زنخدانت خوش است ۷

پیرگشتی ای جلال! از زلف و غبغب ترک گوی
همچو طفلان روزوشب باگوی و چوگانت خوش است ۸