شماره ۳۱ - من سر زلفش نمی دادم ز دست

من سر زلفش نمی دادم ز دست
لیکن از بویش شدم مدهوش و مست ۱

رفت زلف او ز دستم این زمان
هست داغی بر دلم زین سان که هست ۲

تا تو بر پا خاستی سروی چو تو
در همه بستان نمی آید به دست ۳

هیچ سر بی طوق عشق تو نماند
هیچ دل از بند زلف تو نرست ۴

ای به دور نرگس مخمور تو
شیخ دُردی نوش و زاهد می پرست ۵

زان سر گیسو که در خاکش کشی
بس که سرها کرده ای در خاک پست ۶

دیده از تیرش نمی بندم که در
بر رسول دوست نتوانیم بست ۷

من شنیدم وصف تیراندازی اش
وان سخنها یک به یک در دل نشست ۸

با جلال آن عهد و آن پیمان که کرد
همچو زلف خویشتن درهم شکست ۹