شماره ۹۴ - گدای کوی تو از پادشا نیندیشد

گدای کوی تو از پادشا نیندیشد
که پادشاه ز حال گدا نیندیشد ۱

مرا که عاشقم از ترک سر چه اندیشه
اسیر عشق ز تیر قضا نیندیشد ۲

کسی کند به ملامت جزای بی خبران
که از ملامت روز جزا نیندیشد ۳

به خود فرو روم از فکر زلف تو هر شب
که هیچ کس نبود کز بلا نیندیشد ۴

چه باک چشم ترا گر بریخت خون دلم
که مست عربده جو از خطا نیندیشد ۵

ضرورت است بر آن کس که عشق می بازد
که از تحمّل بار جفا نیندیشد ۶

کسی که روی تو بیند دعا کند زیرا
که پیش قبله کسی جز دعا نیندیشد ۷

بسان غمزه تو نیست ظالمی دیگر
که خون خلق خورد و از خدا نیندیشد ۸

جلال را همه اندیشه از بداندیش است
تو چاره ایش بیندیش تا نیندیشد ۹