شماره ۹۵ - شب چو به سر رفت و آفتاب برآمد

شب چو به سر رفت و آفتاب برآمد
بخت سرآسیمه ام ز خواب برآمد ۱

مه چو نهان شد درآمد از در من دوست
ماه فرو رفت و آفتاب برآمد ۲

طرّه عنبرشکن به دست صبا داد
جمله جهان بوی مشک ناب برآمد ۳

باد صبا در ربود سنبلش از گل
پرتو خورشید از سحاب برآمد ۴

گل نشنیدم که از بنفشه تتق بست
ماه ندیدم که با نقاب برآمد ۵

مردم چشمم ز بس که اشک ببارید
از مژه ام خون به جای آب برآمد ۶

غمزه برآشفت چون لبش بگزیدم
فتنه نگر، باز کز شراب برآمد ۷

عمر چو می شد مرا به دست دلش داد
پای به سنگش ز بس شتاب برآمد ۸