شماره ۱۸۱ - در آرزوی وصالت اگرچه با غم و دردم

در آرزوی وصالت اگرچه با غم و دردم
امیدوار چنانم که ناامید نگردم ۱

منم چو شمع که هر شب ز سوز هجر تو تا روز
سرشک گرم فرو می رود به چهره زردم ۲

از آن زمان که مرا بخت خفته از تو جدا کرد
نماند شربت دردی که از زمانه نخوردم ۳

سهیل هجر برآمد، مه وصال فرو شد
ز روز تیره فزون شد درازی شب دردم ۴

ز اشتیاق جمالت چه سیل ها که نراندم
ز روزگار وصالت چه یادها که نکردم ۵

هزار ناله برآرم ز دست هجر تو هر روز
هزار قطره ببارم به یاد وصل تو هر دم ۶

شب فراقت ازین سان که بوی صبح ندارد
چراغ صبح همانا بمرد از دم سردم ۷

چنین که هجر تو گَرد از من شکسته برآورد
مگر نسیم صبا آورد به کوی تو گردم ۸

خیال روی تو همواره همنشین جلال است
که با خیال تو جفتم گر از وصال تو فردم ۹