شماره ۱۸۲ - در ره کعبه مقصود و بیابان حرم

در ره کعبه مقصود و بیابان حرم
هر که از سر نکند پای زهی سست قدم ۱

زندگی با الم و زخم نخواهد مجروح
گر کشی عین کرامت بود و محض کرم ۲

نبرد خواب مرا هیچ شب از دست خیال
دوست در پیش نظر چون بنهم دیده به هم ۳

می نوشتم صفت شوق تو بر لوح درون
آتشی خاست که نه لوح بماند و نه قلم ۴

من که با دوست نشستم به مراد دل خویش
اگرم جمله جهان دشمن جانند چه غم ۵

حیف باشد که کسی محرم این راز شود
نیست با درد تو دل در حرم جان محرم ۶

صنما روی بپوشان ز نظرها ورنه
بیم آنست که مردم بپرستند صنم ۷

من که در خاک سر کوی تو مسکن دارم
فارغ از گلشن فردوسم و گلزار ارم ۸

هر که با درد تو خوش گشت نجوید درمان
دل که با زخم تو خو کرد نخواهد مرهم ۹

چون ببینم دهن تنگ ترا بیم بود
که به یک آه کنم عالم موجود عدم ۱۰

چشم و دل لایق آن نیست که جای تو بود
تنگنایی ست پر از آتش و جایی پُرنم ۱۱

دعوی عشق هر آن کس که کند همچو جلال
مدّعی باشد اگر هیچ بنالد ز الم ۱۲