هوش مصنوعی: این متن یک شعر عرفانی و معنوی است که به ستایش مقام و جایگاه مقدس معشوق (احتمالاً خدا یا یک شخصیت معنوی) می‌پردازد. شاعر از آستانۀ معشوق به عنوان پناهگاه آوارگان و درماندگان یاد می‌کند و بیان می‌کند که تنها در این مکان می‌توان آرامش و جلال را یافت. او همچنین از ناتوانی خود در رسیدن به وصال معشوق سخن می‌گوید و از دردهای خود و دیگران شکایت می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که درک آن برای سنین پایین ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات مورد استفاده در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.

شماره ۲۲۳ - ای حریم آستانت مسکن آوارگان

ای حریم آستانت مسکن آوارگان
مرهم دلخستگانی چاره بیچارگان ۱

مای بیچاره که با غم همنشین و همدمیم
همدمی کو تا کند غمخواری غمخوارگان ۲

گر برآید آفتاب عالم افروزم به بام
خیره ماند بر جمالش دیده نظّارگان ۳

منصب وصلت کجا درخورد هر سرگشته ای ست
ذرّه کی یابد وصال خسرو سیّارگان ۴

مشک قیمت کی گرفتی درجهان گر نیستی
چین گیسوی ترا باد صبا بازارگان ۵

ما گریبان می دریم از درد و کس را نیست خود
رحمتی بر حالت زار گریبان پارگان ۶

در جهان جز آستانت نیست مأوای جلال
ای حریم آستانت مسکن آوارگان ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۲۲ - ای چشم نیم مست تو خمّار عاشقان
گوهر بعدی:شماره ۲۲۴ - از سر کوی تو با دل باز نتوان آمدن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.