بخش ۱۰ - گواهی فعل و قول بیرونی بر ضمیر و نور اندرونی

فِعْل و قَوْل آمد گواهانِ ضَمیر
زین دو بر باطِنْ تو اِسْتِدلال گیر ۱

چون ندارد سَیْرْ سِرَّت در درون
بِنْگَر اَنْدَر بَوْلِ رَنْجور از بُرون ۲

فِعْل و قَوْلْ آن بولِ رَنْجوران بُوَد
که طَبیبِ جسم را بُرهان بُوَد ۳

وان طَبیبِ روحْ در جانَش رَوَد
وَزْ رَهِ جانْ اَنْدَر ایمانَش رَوَد ۴

حاجَتَش نایَد به فِعْل و قَوْلِ خوب
اِحْذَروهُمْ هُمْ جَواسیسُ الْقُلوب ۵

این گواهِ فَعْل و قَوْل از وِیْ بِجو
کو به دریا نیست واصِل هَمچو جو ۶