شماره ۲۴۰ - آهی که من خسته برآرم ز جگرگاه

آهی که من خسته برآرم ز جگرگاه
نُه پرده افلاک بسوزم به سحرگاه ۱

از عشق نترسیدم و بنیاد مرا بود
افتد به خطر هر که نترسد ز خطرگاه ۲

بر صدر سلاطین چو به مسند بنشینند
شرط است که درویش نرانند ز درگاه ۳

گر طرّه عنبرشکن از هم بگشایی
پنهان کند اندام ترا تا به کمرگاه ۴

سروی که نیابند ترا جز به خرامش
ماهی که نبینند ترا جز به گذرگاه ۵

بر چرخ تفاخر کنم آن دم که درآیی
ماننده خورشید مرا از در خرگاه ۶

آن غمزه خون ریز که مست است و سیه دل
او را ز چه رو روضه خلد است نظرگاه ۷

هم لطف خیالت که قدم رنجه نماید
وآید بر بالین من خسته به هرگاه ۸

از چشم جلال ار بچکد خون، عجبی نیست
ناچار رود خون چو بود ریش جگرگاه ۹