شماره ۲۳۹ - نمی کنی نفسی سوی من به لطف نگاه

نمی کنی نفسی سوی من به لطف نگاه
مگر ز ناله شبهای من نه ای آگاه ۱

کجا به دامن وصل تو دسترس یابم
که پایه تو بلند است و دست من کوتاه ۲

مپوش روی که در کوی تو دلم گم گشت
به نور روی تو باشد که باز یابم راه ۳

به بزم خسته دلان آستین ز رو برگیر
که روشنی ندهد چون گرفته باشد ماه ۴

ز عمر خویش مرا یک نفس به سر نرود
که زلف تو نکند عالمم به چشم سیاه ۵

چرا به چاه بلا اوفتادم از زلفت
چو با کمند توان آمدن برون از چاه ۶

چنین که بر رگ جان زخم می زند عشقت
ز پرده ناله زارم برون فتد ناگاه ۷

هزار دل به یکی موی چون نگه دارد
به هیچ روی چو زلفت دلی نداشت نگاه ۸

به هفت کلّه افلاک در زنم آتش
اگر به درد تو از سوز دل برآرم آه ۹

چو مهر روی تو با خویشتن به خاک برم
ببینی از سرخاکم دمیده مهر گیاه ۱۰

جلال را تو اگر خوانی و اگر رانی
به سخت و سست نخواهد شدن ازین درگاه ۱۱