شماره ۲۶۲ - بکوش تا دل آزرده ای به دست آری

بکوش تا دل آزرده ای به دست آری
که اهل دل نپسندند مردم آزاری ۱

چه سود عهده عهدی که می کنی با من
تو عهد می کنی امّا به جا نمی آری ۲

اگر تو یار منی دور شو ز اغیارم
نه دوستی ست که با دشمنان کنی یاری ۳

به دور نرگس مخمور باده پیمایت
ز روزگار برافتاد نام هشیاری ۴

تو حال دوش ز من پرس از آنکه تا به سحر
ترا به خواب گذشت و مرا به بیداری ۵

به ظاهرم نگری سرّ سینه کی دانی
که پاره های دل است این که اشک پنداری ۶

هنوز با همه سختی امید می دارم
که هم به روز مبدّل شود شب تاری ۷

اگرچه بر سر خاکم نشانده ای سهل است
امید هست که بازم ز خاک برداری ۸

بیا که در قدمت جان دهم به آسانی
که در فراق تو جان می دهم به دشواری ۹

جلال! زور و زر و زاری است چاره وصل
چو زور و زر نبود چاره نیست جز زاری ۱۰