شماره ۲۶۱ - آیم که رُخت بینم و دیدن نگذاری

آیم که رُخت بینم و دیدن نگذاری
آواز خوشت نیز شنیدن نگذاری ۱

دانم که دلم گشت در آن زلف سیه گم
لیکن چه کنم چون طلبیدن نگذاری ۲

ناچار شود جامۀ بی طاقتی ام چاک
چون پیرهن صبر دریدن نگذاری ۳

از من طمع صبر چنان است که ماهی
از آب برآری و طپیدن نگذاری ۴

دل در شکن زلف تو بستن نپسندی
دیوانه به زنجیر کشیدن نگذاری ۵

بگذار که از باغ تو یک میوه بچینم
گردد تلف آن میوه که چیدن نگذاری ۶

در بحر بلا غرقه کنی کشتی جانم
خود تا به لب خشک کشیدن نگذاری ۷

آه از دل آن مرغ که در قید تو افتد
هم کشتن او بِهْ که پریدن نگذاری ۸

خلقی چو جلال آمده تا روی بیند
آن چهره بود حیف که دیدن نگذاری ۹