شماره ۱۳ - داری اشرف زنی که چون می بست

داری اشرف زنی که چون می بست
بر کمان دو ابروی او زه ۱

خلقی اندر خیال او بی خواب
عالمی بر جمال او واله ۲

پشت... نی فراخ و ساقی گرد
حلقه ای تنگ و جفته ای فربه ۳

دوش تا صبح پیش چاکر بود
به سرانگشت پا نشستم و ده ۴

آن چنان آرزوی... یر کند
کآرزوی غدا کند ناقه ۵

دو سه سگ بچّه از تو زاییده ست
اوّلین بچّه چون فکند از زه ۶

خشک شد سعری خری که نبود
آن چنان گاو ریش در صد ده ۷

رکن دین آنچه از نجاست محض
گرمیی بود و این زمان چو کره ۸

دومین بچّه چون بزاد از تو
نازکی شد که عقل گفتا زه ۹

سیُمین بچّه چون برون آمد
این یکی روشن است بر که و مه ۱۰

در عوض مولنا ی مسکین را
ملک الموت گفت بسم اللّه ۱۱

نام ایشان نهادی اینها را
همچو سیبی که خوانی آن را بِه ۱۲

خود ندانی تو این قدر که هنوز
خاک ایشان ز خون اینها به ۱۳

نوبت رحلت تو است این بار
خواه آدینه باش و خوه شنبه ۱۴

گنده... س مادری که در راه است
این یکی را تو نام خویش بنه ۱۵