شماره ۱۴۷ - چون شامِ قدر بر همه مستور می‌شود

چون شامِ قدر بر همه مستور می‌شود
زین روی پای تا به سرش نور می‌شود ۱

می‌خواستم رهی به تو نزدیکتر به خود
تا می‌روم ز خویش رهم دور می‌شود ۲

مرهم بنه ز نیش که جای خدنگ او
زخمی است کز معالجه ناسور می‌شود ۳

گر چینی دلم ز خدنگ نگاه تو
گردد چو خاک، کاسه فغفور می‌شود ۴

مظلوم بعد مردن ظلم رسد به فیض
ماری چو مرد روزی صد مور می‌شود ۵

قصاب دید چون خم ابروی یار گفت
رزقش حواله از دم ساطور می‌شود ۶