هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، مخاطب را از وابستگی به دنیا و مردم برحذر میدارد و او را به آزادگی و پرواز از تعلقات دنیوی دعوت میکند. شاعر با استفاده از تصاویر مختلف مانند مرغ، کرکس، مگس و طوطی، هشدار میدهد که نباید در دام حرص و طمع یا حرفهای دیگران گرفتار شد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی این شعر نیازمند درک و تجربهی کافی از زندگی است که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک میشود.
شماره ۲۵۱ - تا چون نگه توان شد دور از میان مردم
تا چون نگه توان شد دور از میان مردم
زنهار جا نسازی در خانمان مردم ۱
پرواز گیر ای دل تا کی چو مرغ تصویر
حیران توان نشستن در آشیان مردم ۲
چشم از زنخ بپوشان بردار دست از زلف
نتوان به چاه رفتن با ریسمان مردم ۳
از حرص همچون کرکس تا کی در این بیابان
چشم طمع توان داشت بر استخوان مردم ۴
خاکت به دیده ای نفس شرمی بیار تا چند
پر چون مگس توان زد بر گرد خوان مردم ۵
قصاب همچو طوطی آیینه در برابر
تا چند میتوان زد حرف از دهان مردم ۶
زنهار جا نسازی در خانمان مردم ۱
پرواز گیر ای دل تا کی چو مرغ تصویر
حیران توان نشستن در آشیان مردم ۲
چشم از زنخ بپوشان بردار دست از زلف
نتوان به چاه رفتن با ریسمان مردم ۳
از حرص همچون کرکس تا کی در این بیابان
چشم طمع توان داشت بر استخوان مردم ۴
خاکت به دیده ای نفس شرمی بیار تا چند
پر چون مگس توان زد بر گرد خوان مردم ۵
قصاب همچو طوطی آیینه در برابر
تا چند میتوان زد حرف از دهان مردم ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۳۱۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵۰ - به بزم دهر حرف دشمنی عام است میدانم
گوهر بعدی:شماره ۲۵۲ - بهر قتلم داد پیغامی که من میخواستم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
