شماره ۲۸۲ - شد از فراق توام قامت کشیده خمیده

شد از فراق توام قامت کشیده خمیده
هزار خار ملامت به پای دیده خلیده ۱

شب گذشته به یاد رخ تو مردم چشمم
هزار قطره خون خورده تا سفیده دمیده ۲

هزار بار دلم می‌زند به گرد سرت پر
ندیده است کسی صید پر بریده پریده ۳

به شوره‌زار بود بیشتر چراگه آهو
به حیرتم که غزالم چرا ز دیده رمیده ۴

ز عکس نیک و بد آیینه را ملال نباشد
یکی است در بر روشن‌دلان ندیده و دیده ۵

برون خرام که کرّوبیان عالم بالا
کشند خاک درت را ز شوق دیده به دیده ۶

ز شوق دیدن رویت ز دیده تا سر کویت
چه چاره مدّ نگاهم به سر دویده ندیده ۷

رساند ریشه به خون رفته‌رفته نخل سرشگم
از این نهال ثمر تا بهم رسیده رسیده ۸

به یاد دوست به سر بر وصال اگر ندهد رو
یکی است در بر بلبل گل نچیده و چیده ۹

چه باک از دل قصاب کز فشار حوادث
هزار مرتبه خون گشته و ز دیده چکیده ۱۰