شمارهٔ ۱۷ - فی لسان حال المظلومه زینب الکبری علیهاالسلام

نالۀ نی است ایدل یا که از لب شاه است
یا که نخلۀ طور و نغمۀ انا الله است ۱

داستان دستانست از فراز شاخ گل
یا که بانگ قرآنست کز شه فلک جاه است ۲

گرچه بانوان یکسر بیسرند و بی سالار
لیک شاهد مقصود شمع جمع این راه است ۳

او چه شمع کاشانه بانوان چو پروانه
یا چه خوشۀ پروین گرد خرمن ماه است ۴

ای همای بی همتا سایه رامگیر از ما
سایۀ سرت ما را خیمه است و خرگاه است ۵

شهسوار من آرام بر پیادگان رحمی
پای همرهی لنگست دست چاره کوتاه است ۶

ای که سر بلندی تو زیر پای خود بنگر
زانکه نازنینان را سر بخاک درگاه است ۷

از فراز نی لطفی کن بگوشۀ چشمی
زانکه بی پناهان را گوشه ای پناگاه است ۸

از لب روان بخشت زنده کن دل ما را
گرچه نغمۀ این نی دلخراش و جانکاه است ۹

آنکه با غمت ساز است همنشین و همراز است
دود سینۀ سوزان یا که شعلۀ آه است ۱۰

غمگسار بیمارت داغدار دیدارت
گریۀ شبانگاه و نالۀ سحرگاه است ۱۱

از دو چشم بیدارش و ز غم دل زارش
آن یگانه غمخوارش واقفست و آگاه است ۱۲