شمارهٔ ۶ - ایضاً فی رثائه علیه السلام عن لسانها

ز فراق لالۀ روی تو سینه داغ دارد
دل داغدیده از سینۀ من سراغ دارد ۱

دل چرخ پیر بگداخت بنو جوانی تو
چه دلی است خام کز سوخته ای فراغ دارد ۲

بتو بود روشن ای شمع جهانفروز مادر
شب من ز شعلۀ آه کنون چراغ دارد ۳

نکنم پس از تو فردوس برین دگر تمنا
چه خزان شود گلستان که هوای باغ دارد ۴

تو لب فرات گر تشنه جگر سپرده ای جان
لب من هماره از خون جگر ایاغ دارد ۵

دلم آب شد ز بی آبی غنچۀ لب تو
که زیاد خشکی کام تو تر دماغ دارد؟ ۶

من و داستان دستان ز خرابی گلستان
من و شور و شین قمری که بباغ و راغ دارد ۷

من و قاتل جفاکار تو همسفر چه طوطی
که مدام همنشینی چه کلاغ و زاغ دارد ۸

شرر غم تو در منطق مفتقر نگنجد
چکند رسول دل معذرت از بلاغ دارد ۹