فی مدح الامام ابی الحسن علی الهادی علیه السلام

فتاده مرغ دلم ز آشیان در این وادی
که هر کجا رود افتد بدام صیادی ۱

بدانه ای دُر یکدانه می دهد بر باد
نه گوش هوش و نه چشم بصیر نقادی ۲

چنان اسیر هوا و هوس شدم که نپرس
نه حال نغمه سرائی نه طبع وقادی ۳

نه شمع انجمنی تا که روشنی بخشد
نه شاهدی که غم از دل برد بشیادی ۴

دلا دل از همه بر گیر و خلوتی به پذیر
مدار از همه عالم امید امدادی ۵

مگر ز قبلۀ حاجات و کعبۀ مقصود
ملاذ حاضر و بادی علیّ الهادی ۶

محیط کون و مکان نقطۀ بصیر وجود
مدار عالم امکان مجرد و مادی ۷

شها تو شاهد میقات لی مع اللهی
تو شمع جمع شبستان ملک ایجادی ۸

صحیفۀ ملکوتی و نسخۀ لاهوت
ولیّ عرصۀ ناسوت بهر ارشادی ۹

نه ممکنی و نه واجب چه واحد بمثل
که هم برون ز عدد هم قوام اعدادی ۱۰

مقام باطن ذات تو قاب قوسین است
بظاهر ارچه در این خاکدان اجسادی ۱۱

کشیدی از متوکل شدائدی که بدهر
ندیده دیدۀ گردون ز هیچ شدادی ۱۲

گهی به برکۀ درندگان گهی زندان
گهی به بزم می و ساز باغی عادی ۱۳

تو شاه یکه سواران دشت توحیدی
اگر پیاده روان در رکاب الحادی ۱۴

ز سوز زهر و بلاهای دهر جان تو سوخت
که بر طریقۀ آباء و رسم اجدادی ۱۵