هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و وابستگی شدید به معشوق سخن میگوید. او از باده و مستی به عنوان نمادی برای رهایی از غم یاد میکند و عشق را به عنوان جوهرهی زندگی خود میستاید. شاعر از معشوق به عنوان شاه قلمرو دل یاد میکند و اعلام میکند که از هیچ چیز، حتی مرگ، هراسی ندارد.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به باده و مستی ممکن است برای گروههای سنی پایین مناسب نباشد.
شماره ۲۶ - گر باده دهد بر باد مرا
گر باده دهد بر باد مرا
از غم بکند آزاد مرا ۱
آن دل که بود از باده خراب
خوشتر ز هزار آباد مرا ۲
ای شاخۀ شمشاد از غم تو
شادم چه نخواهی شاد مرا ۳
ای شاه قلمرو دل چه خوشست
بیداد ترا، فریاد مرا ۴
سودای تو شیرۀ جان منست
با عشق تو مادر زاد مرا ۵
بیمی نکنم از سیل فنا
گر بر کند از بنیاد مرا ۶
من مفتقرم کاین شور و نوا
آن غنچۀ خندان داد مرا ۷
از غم بکند آزاد مرا ۱
آن دل که بود از باده خراب
خوشتر ز هزار آباد مرا ۲
ای شاخۀ شمشاد از غم تو
شادم چه نخواهی شاد مرا ۳
ای شاه قلمرو دل چه خوشست
بیداد ترا، فریاد مرا ۴
سودای تو شیرۀ جان منست
با عشق تو مادر زاد مرا ۵
بیمی نکنم از سیل فنا
گر بر کند از بنیاد مرا ۶
من مفتقرم کاین شور و نوا
آن غنچۀ خندان داد مرا ۷
وزن:
مفعول مفاعلتن فعلن
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۰۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵ - آن کیست که بستۀ بند تو نیست
گوهر بعدی:شماره ۲۷ - از نرگس مست تو مخمورم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
