شماره ۹۳ - دیرگاهی است پناهندۀ این درگاهم

دیرگاهی است پناهندۀ این درگاهم
بلکه عمریست که خاک ره این خرگاهم ۱

گرچه در هر نفسی کالبدم می میرد
به امید تو بود زنده دل آگاهم ۲

گاهی از ذوق لبت لاله صفت می شکفم
گاهی از شوق قدت شمع صفت می کاهم ۳

گر برانی ز درم از همه درویشترم
ور بخوانی به برم بر همه شاهان شاهم ۴

گر بود خشم تو، در خطۀ خاکم ماهی
ور بود مهر تو، بر قبۀ گردون ماهم ۵

پرتوی گر ز تو تابد به من ای چشمۀ نور
شجر سینۀ سینا و لسان اللهم ۶

طور نور است به اشراق تو ما را ظلمات
خضرم ار سایۀ لطف تو بود همراهم ۷

گر ز چاه غم و نفرت تو نجاتم بخشی
یوسف مملکت مصرم و صاحب جاهم ۸

تیشۀ ریشه کن قهر تو را من کوهم
کهربای نظر لطف تو را من کاهم ۹

بستان داد من از طالع بیدادگرم
ورنه در خرمن گردون زند آتش آهم ۱۰

تیره و تار شد از دود دل آئینۀ فکر
ترسم آن آینۀ حسن جهان آرا هم ۱۱

مفتقر خاک ره گوشه نشین در تو است
بهر او گوشۀ چشمی ز شما می خواهم ۱۲