هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر خود را مست و بندهٔ معشوق میداند و از جدایی از او هراس دارد. او از تیرهای نگاه معشوق و شکستهای عشق سخن میگوید و در نهایت، از معشوق میخواهد که او را از طبیعت پست نجات دهد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانهٔ این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا، درک آن را برای سنین پایین دشوار میکند.
شماره ۱۱۴ - مائیم مست باده روز الست تو
مائیم مست باده روز الست تو
نی بلکه مست غمزۀ چشمان مست تو ۱
ما کرده ایم سینه سپر تیغ عشق را
نی بلکه دیده را هدف تیر شست تو ۲
ما داده ایم سلسلۀ اختیار را
نی بلکه رشتۀ دل و دین را بدست تو ۳
ما بنده ایم و بستۀ غم توایم
یا رب مرا مباد جدائی ز بست تو ۴
ما دل شکسته ایم شکستن چه حاجت است
هر چند هست عین درستی شکست تو ۵
برخیز ای دلیل دل رهروان که ما
سرگشته ایم در ره عشق از نشست تو ۶
ما را ز خوی دیو طبیعت نجات ده
ای جان فدای روح حقیقت پرست تو ۷
عرض نیاز در بر سرو بلند ناز
کی مفتقر رسا است به بالای پست تو ۸
نی بلکه مست غمزۀ چشمان مست تو ۱
ما کرده ایم سینه سپر تیغ عشق را
نی بلکه دیده را هدف تیر شست تو ۲
ما داده ایم سلسلۀ اختیار را
نی بلکه رشتۀ دل و دین را بدست تو ۳
ما بنده ایم و بستۀ غم توایم
یا رب مرا مباد جدائی ز بست تو ۴
ما دل شکسته ایم شکستن چه حاجت است
هر چند هست عین درستی شکست تو ۵
برخیز ای دلیل دل رهروان که ما
سرگشته ایم در ره عشق از نشست تو ۶
ما را ز خوی دیو طبیعت نجات ده
ای جان فدای روح حقیقت پرست تو ۷
عرض نیاز در بر سرو بلند ناز
کی مفتقر رسا است به بالای پست تو ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۳۳۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۳ - اگر از درم در آئی تو چه طالع نکویان
گوهر بعدی:شماره ۱۱۵ - صورت شاهد ازل جلوه گر از جمال تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.