شماره ۱۱۳ - اگر از درم در آئی تو چه طالع نکویان

اگر از درم در آئی تو چه طالع نکویان
بدهم به مژدگانی سر و جان بمژده گویان ۱

تو اگرچه ناگزیری ز نصیحت من ای دوست
نبود مرا گریزی ز کمند مشگمویان ۲

نه عجب از آنکه انگشت نمای خلق گردد
شده هر که شهرۀ شهر به عشق ماهرویان ۳

من اگر بسر بپویم ره عشق را به همت
خجلم ز جان نثاری و ز رسم راه پویان ۴

به امید وصل، مردانه بکوش تا بمیری
نه که چون زنان نشینی ز غم فراق، مویان ۵

نه همین چه شمع بگدازی و با غمش بسازی
سزد آنکه سر ببازی به هوای لاله بویان ۶

بگذر ز جامۀ تن چه پلید شد بیفکن
که نمی سزد نشستن به امید جامه شویان ۷

ز پی تو مفتقر جست ز جوی زندگانی
که برد نصیبی از پیروی خدای جویان ۸