شماره ۱۳۲ - دارم ای دوست ز بیداد تو فریاد بسی

دارم ای دوست ز بیداد تو فریاد بسی
چکنم چون نبود دادگری، دادرسی ۱

در طریقت نسزد جز گله از دوست به دوست
به حقیقت نبود داد رسی جز تو کسی ۲

بی تو ای روح روان زنده نشاید آنی
بی دلارام دل آرام نگیرد نفسی ۳

دل که باشد حرم قدس تو ای کعبۀ حسن
جز طواف سر کوی تو ندارد هوسی ۴

حاش لله که رسد دست به آن دامن پاک
که شنیدست که سیمرغ شکار مگسی؟ ۵

بخت آشفته نخفتست که گردد بیدار
مرده هرگز نشود زنده به بانگ جرسی ۶

طبع افسرده و دل مرده و تن آزرده
بار الها برسانم به مسیحا نفسی ۷

بزن ای بلبل شوریده گلزار ازل
پر و بالی چه ز پا بستۀ هر خار و خسی ۸

مفتقر طوطی شکر شکن یاری تو
تا بکی هم نفس زاغ و زغن در قفسی ۹