شماره ۸۱ - بهار و عید میآید که عالم را بیاراید

بهار و عید میآید که عالم را بیاراید
ولیکن بلبل دل را نسیم یار میآید ۱

دلی کز هجر گل روئی چو لاله داغها دارد
شمیم وصل اگر نبود ز باغ و روضه نگشاید ۲

اگر بی دوست جنت را به صد زینت بیارایند
به جان دوست کاندر وی دل عاشق بیاساید ۳

در و دیوار جنت را به آه دل بسوزانم
اگر دلدار اهل دل در او دیدار ننماید ۴

چو نور جان هر مقبل صفائی دارد این منزل
ولی بی وصل اهل دل دلم را خوش نمی آید ۵

جمال طلعت جانان تواند دید مشتاقی
که او آیینه ی دل را ز زنگ غیر بزداید ۶

حسین ار دوست جانت را به ناز و عشوه میسوزد
تو را باید رضا دادن به هر چه دوست فرماید ۷