بخش ۴۰ - در تفسیر این آیت که انا عرضنا الامانة علی السموات و الارض و الجبال فابین ان یحملنها و اشفقن منها و حملها الانسان انه کان ظلوماً جهولا

آن امانت که گفت در قرآن
حاملش شد ز جاهلی انسان ۱

آن امان بدان که امر خداست
هرکه پذرفت امر را والاست ۲

وانکه مهمل گذاشت ماند جهول
همچو دیوان رودبسوی سفول ۳

آدمی را چو کرد حق مختار
قادرش آفرید در همه کار ۴

میتواند سوی صلاح شدن
میتواند قرین فسق بدن ۵

بر بد و نیک چونکه قادر شد
زان سبب قابل اوامر شد ۶

غیر انسان نبود قابل آن
از جماد و نبات و از حیوان ۷

از زمین و سماء و از خورشید
از مه و از بروج و از ناهید ۸

هر یکی را خدای کاری داد
غیر انسان کش اختیاری داد ۹

گر نگه دارد آن امانت را
بیند اندر خود او دیانت را ۱۰

در خود او عرش و هم سمابیند
عرش چه نور کبریا بیند ۱۱

دل تو هست همچو آئینه
پاک و صافی نهفته در سینه ۱۲

نیک و بد را در او ببینی تو
پس ز جان هر دمش گزینی تو ۱۳

نبود آن صور ز دل خالی
بر مثال نقوش در قالی ۱۴

پس تو محتاج کس چرا باشی
با تو است آن بهر کجا باشی ۱۵

همچنین عشق شمس دین را شیخ
روز و شب مینمود پیدا شیخ ۱۶


۱۷