بخش ۲۵ - ابراهیم اردوباری

اسمش میرزا ابراهیم و از امیر زادگان آن ولایت بوده و آن از توابع خوی است. در زمان سلطنت شاه جهان هندی به دهلی رفته. در آن مملکت عزت و ثروت وافر و وافی به هم رسانیده. پس از مدتی از تعلقات دنیوی دل سرد و از قیودات ظاهری فرد گردیده، اموال خود را به تاراج داده ودر حلقهٔ فقر پانهاده. آخرالامر به ایران آمده در اصفهان فوت شد. و هم این رباعی از نتایج افکار ابکار اوست: ۱
رباعی ۲

هر زنده دلی که او ز اهل درد است
دانسته ز اسباب تعلق فرد است ۳

هر پیر زنی مرگ طبیعی دارد
مردی که به اختیار میرد مرد است ۴