شمارهٔ ۹ - در نکوهش حاجی میرزا آقاسی

زاهد چه بلائی تو که این رشته تسبیح
از دست تو سوراخ به سوراخ گریزد ۱

خلق ار همه دنبال تو افتند عجب نیست
یک بره ندیدم که ز سلاخ گریزد ۲

حرف از دهن تست کزین سان بجهد تیز
یا تیز که از معده نفاخ گریزد ۳

هر کو به تو همسایه شود در چمن خلد
از جنت و از چشمه نضاخ گریزد ۴

آنی تو که چون نظم دری خوانی و تازی
نظم از سخن عمعق و شماخ گریزد ۵

من از تو گریزانم ازیرا که روا نیست
گر صاحب تقوی نه ز اوساخ گریزد ۶

ورنه نتوان گفت که در جرگه شاهان
شاهین ز حمامات و زافراخ گریزد ۷

در مذهب من از سگ گر باشد کمتر
شیری که چو گاوش بزند شاخ گریزد ۸

مردی که زصد تیزی صمصام نترسد
شاید که از یک ریزه صملاخ گریزد ۹

آن غوک غدیرست که از روده بترسد
وان موش بیابان که ز سلاخ گریزد ۱۰

وان دل که زصد نرگس جماش نه لغزد
باشد که ز یک ناکس جماخ گریزد ۱۱

نبود عجب از مرد کشاور که به دی ماه
از باغ برون آید و در کاخ گریزد ۱۲

بس راکب و راجل که چو دی در رسد از دشت
زی شهر به شملال و به شرواخ گریزد ۱۳

بلبل که بود عاشق رخسار گل از گل
در باغ شود زاغ چو گستاخ گریزد ۱۴

سار است و چکاوک که ز بستان به زمستان
هم چون ملخ از بدوی ملاخ گریزد ۱۵

با این همه عبدی که به مولا بودش انس
بالله که به صد ناله و صد آخ گریزد ۱۶

برفاخته نسبت نه توان داد که آسان
از جلوه گه سرو به جلواخ گریزد ۱۷

مرغی که همه ساله خورد دانه ز یک تاک
حاشا که ز عنقود وز شمراخ گریزد ۱۸

چون باد خزان بار رزان جمله فرو ریخت
آسیمه به هر لانه و هر لاخ گریزد ۱۹

بی چاره چوزین باغ به در راه ندارد
ناچار ازین شاخ به آن شاخ گریزد ۲۰