هوش مصنوعی: متن بالا یک شعر عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق به عنوان درمانگر همه دردها و علت‌های زندگی یاد می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به حکم و فتوی میرزا محمد جعفر دارد که هر کس بیمار است نباید در موکب منصور بماند. شاعر از غفلت دیگران از درد دل خود شکایت می‌کند و آن را مایه وبا و طاعون می‌داند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی پیچیده است که درک آن برای سنین پایین دشوار می‌باشد. همچنین، استفاده از واژه‌هایی مانند 'وبا و طاعون' ممکن است برای کودکان نامناسب باشد.

شمارهٔ ۵۶ - مخاطب رقیمه معلوم نیست

مرحبا ای عشق خوش سودای ما
ای دوای جمله علت های ما ۱

ای علاج نخوت و ناموس ما
ای تو افلاطون وجالینوس ما ۲
کارهای روزگار ما همه نو و تازه است و مایة حیرت و تعجب بی اندازه. جناب میرزا محمد جعفر حکم و فتوی نوشته و در حضرت اعلی بعز امضا مقرون گشته است که هر کجا خسته و رنجور است در موکب منصور نماند، تا علت و با در موقف والا نیفتد. منهیان خبیر و آگاه از قواد حریم درگاه باین کار معین و موکلند که هر که را عارضه و زحمتی رسد فورا خبر کنند، سبحان الله! پس چرا باین شدت از دل من غافلند که خود فی نفسه مایة وبا و طاعون است و عاجز کن ارسطو و افلاطون. ۳
تعداد ابیات: ۲
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۵۵ - معلوم نیست به که نبشته است
گوهر بعدی:شمارهٔ ۵۷ - رقم حکومت ارومیه نواب ملک قاسم میرزا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.