بخش ۲۳ - عتاب کردن مجنون با نوفل

مجنون چو شنید بوی آزرم
کرد از سر کین کمیت را گرم ۱

با نوفل تیغ‌زن برآشفت
کی از تو رسیده جفت با جفت! ۲

احسنت زهی امیدواری
به زین نبود تمام کاری ۳

این بود بلندی کلاهت؟
شمشیر کشیدن سپاهت؟ ۴

این بود حساب زورمندیت؟
وین بود فسون دیو بندیت؟ ۵

جولان زدن سمندت این بود؟
انداختن کمندت این بود؟ ۶

رایت که خلاف رای من کرد
نیکو هنری به جای من کرد ۷

آن دوست که بد سلام دشمن
کردیش کنون تمام دشمن ۸

وان در که بد از وفا پرستی
بر من به هزار قفل بستی ۹

از یاری تو بریدم ای یار
بردی زه کار من زهی کار ۱۰

بس رشته که بگسلد ز یاری
بس قایم کافتد از سواری ۱۱

بس تیر شبان که در تک افتاد
بر گرگ فکند و بر سگ افتاد ۱۲

گرچه کرمت بلند نامست
در عهده ی عهد ناتمامست ۱۳

نوفل سپرافکنان ز حربش
بنواخت به رفق های چربش ۱۴

کز بی‌مددی و بی‌سپاهی
کردم به فریب صلح خواهی ۱۵

اکنون که به جای خود رسیدم
نز تیغ برنده خو بریدم ۱۶

لشگر ز قبیله‌ها بخوانم
پولاد به سنگ درنشانم ۱۷

ننشینم تا به زخم شمشیر
این یاوه ز بام ناورم زیر ۱۸

وآنگه ز مدینه تا به بغداد
در جمع سپاه کس فرستاد ۱۹

در جستن کین ز هر دیاری
لشگر طلبید روزگاری ۲۰

آورد به هم سپاهی انبوه
پس پره کشید کوه تا کوه ۲۱