هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، به ستایش شراب و می‌نوشی به عنوان نمادی از عشق و مستی معنوی می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد که شراب ناب را در کام جان‌ها بریزد و از مستی و بی‌خودی سخن می‌گوید. او زهد و ریاکاری را رد کرده و بزم عشق، می، و موسیقی را ترجیح می‌دهد. شعر با تصاویری از مستی، عشق، و رهایی از قید و بندهای دنیوی همراه است.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی به‌صورت نمادین ممکن است نیاز به توضیح داشته باشد تا از سوءبرداشت جلوگیری شود. بنابراین، مناسب‌تر است برای نوجوانان بالای 16 سال که توانایی درک مفاهیم عمیق‌تر را دارند.

شماره ۵۵ - ریزد مدام ساقی جانها شراب ناب

ریزد مدام ساقی جانها شراب ناب
در کام جان که مست خرابست در خراب ۱

گوید حریف ماشو و پیوسته باده نوش
نظاره کن جمال دلفروز بی حجاب ۲

نوشیم جامهای پیاپی ز دست دوست
زان باده که نیست خمارش بهیچ باب ۳

در کوی زهد جان مرا چونکه راه نیست
مائیم و بزم عشق و می و مطرب و رباب ۴

زاهد اگر نعیم ابد میکنی طلب
دوری مجو ز شاهد و پیمانه شراب ۵

جان مست شد چنانکه نیامد دگر بهوش
زان بحرهای می که بنوشید بیحساب ۶

هر دو جهان کشید اسیری بجرعه
کو مست تشنه بود و دو عالم شراب ناب ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۸۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۵۴ - مائیم ترا همیشه طالب
گوهر بعدی:شماره ۵۶ - تا بکی باشد نهان خورشید رویت در حجاب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.