شماره ۸۴ - از آفتاب روی تو عالم پر از ضیاست

از آفتاب روی تو عالم پر از ضیاست
هر ذره را ز مهر جمال تو صد صفاست ۱

یکدم نقاب زلف ز رخسار برفکن
با عاشقان نما که جهان از چه رو فناست ۲

از جلوه های عشق پرآوازه شد جهان
آفاق سربسر زدم عشق پر صداست ۳

زاهد اگر مخالف عشقی زکج رویست
گر راست میروی ره عشاق با نواست ۴

زحمت مکش طبیب بدرمان درد عشق
زیرا که درد عشق عجب درد بی دواست ۵

گر صد جفا و جور کند یار هر زمان
ای دل صبور باش که آخر همان وفاست ۶

بیگانه شد ز خویش و ز شادی فراغ یافت
جانی که او بدرد و غم عشق آشناست ۷

تا جان من قبول غم عشق یار شد
زین غم بصد بلا دل غم دیده مبتلاست ۸

انصاف و راستی اگرت هست مدعی
قلاش ورند همچو اسیری بگو کجاست ۹